Miłość w czasach zarazy - Gabriel García Márquez

Dłuugo wpisów nie było. Ale czytałam w tym czasie, czytałam. Jakoś tak zabrakło mi weny do pisania. Czuję się pusta wewnętrznie i kryzys mnie dopadł - mam wrażenie, że moje recenzje takie bez sensu się stały. Ale postanowiłam wrócić do tego. I podjąć próbę walki z lenistwem swoim.

"Miłość w czasach zarazy". Książka, która bardzo często pojawia się na listach "Książek, które trzeba przeczytać". Czy trzeba? Jestem wrogiem tego słowa - warto, to na pewno. O czym historia? O mężczyźnie, który pokochał kobietę na całe życie. O kobiecie, która przestraszyła się tej miłości. Bo jak nie przestraszyć się kogoś, kto po zobaczeniu jej jeden raz przysyła listy, wygrywa serenady pod jej oknem. Dziś pewnie by Florentinowi proces o stręczenie wytoczono. Fermina, wówczas nastolatka, daje się tej miłości porwać, dopóki ojciec nie dowiaduje się o tym zakazanym romansie. Następnie zostaje przedstawiona swojemu przyszłemu mężowi i ... co dalej to już w książce.

Lubię pisarstwo południowo-amerykańskie. Bo jest niby realne, ale osadzone gdzieś ponad tą naszą rzeczywistością. Lubię czytać o okolicach okołokolonialnych, bo to taki przesycony zapachem świat. Namiętność w krajach, gdzie jest cieplej jest też bardziej gorąca. Lubię erotyzm w wykonaniu południowo-amerykańskim, bo jest taki rozbuchany, ale nie przesadzony.

Czy polecam? Polecam, bo to piękna książka. Niestety najpierw obejrzałam ekranizację Mike Newella z Giovanną Mezzogiorno oraz Javierem Bardem. Dlaczego niestety, mimo tego, że film jest równie smakowity jak książka? Ano dlatego, że już nie potrafiłam stworzyć innego obrazu Florentina niż tego wykreowanego przez Bardema. Polecam zarówno książkę, jak i film.

Wesołych Świąt!

Kategoria: literatura piękna XX w.

Wydawnictwo TMM Polska 2007, s. 431

Biblionetka:4,88/6

Lubimy czytać:3,91/5

Moja ocena:5/6

Atramentowa śmierć - Cornelia Funke

Ostatnia część cyklu o Atramentowym Świecie. Gdybym chciała streścić akcję to bym się rozpisać musiała. Zamysł jest taki - Mo zawiera układ ze Śmiercią - musi wpisać trzy słowa do Pustej Księgi Żmijogłowego i oddać go Śmierci. W przeciwnym razie ... ale o tym w książce. Akcje i wątki plątały się jak szalone. Czasami zadawałam sobie pytanie "po co?". Niejednokrotnie miałam wrażenie, że sytuacja była komplikowana przez autorkę na siłę, żeby coś dopisać. Zakończenie sztuczne, bezbarwne,naiwne do cna,  dla mnie bez sensu. Szkoda, że w tej części rola Meggie została zminimalizowana do niemalże epizodu. Niepotrzebne wskrzeszanie postaci, które poiwnny zginąć w pierwszej części. Nudno nie było, ale to nie była historia na miarę "Atramentowego Serca".

Tasiemce książkowe upewniają mnie w przekonaniu, że nie da się ciągnąć w nieskończoność jednej historii i jednego wątku. To nie była książka zła ani kiepska, jednak rozczarowała mnie. Gdzieś doczytałam, że Cornelia Funke miała kontrakt na trzy części, także wszystko się jakoś rozjaśniło w mej czytelniczej głowie. Jednak szkoda, że autorka nie potrafiła trzymać poziomu.

Kategoria: literatura młodzieżowa fantasy

Wydawnictwo Egmont 2008, s. 670

Biblionetka: 4,98/6

Lubimy czytać: 4,18/5

Moja ocena:4+/6

Atramentowa krew - Cornelia Funke

I znów zanurzyłam się w Atramentowy Świat. Cóż takiego dzieje się tutaj tym razem? Smolipaluch, połykacz ognia, tęskni niezmiernie za swoim światem - chce wrócić do żony oraz dwóch córek. Po długich poszukiwaniach udaje mu się znaleźć lektora, który wczytuje go z powrotem do Atramentowego Świata. W ślad za nim chce udać się tam Farid, chłopak bowiem bardzo przywykł w ciągu roku do kuglarza. Udaje się on w poszukiwaniu Meggie, córki Czarodziejskiego Języka. Meggie wczytuje siebie i młodego ucznia połykacza ognia. I tak zaczyna się zabawa ...

"Atramentowe serce" czytałam chyba rok temu... i na początku nie mogłam się połapać w postaciach, ale autorka umieściła ściągę na początku książki (dobry patent dla wszystkich tasiemcowców książkowych). Z początku nie mogłam się "wczytać" w tę historię. Może troszkę przez warunki życiowe, ale w końcu "Atramentowa krew" stała się dla mnie sposobem na bolączki tego świata. No i się w historię wciągnęłam. Nie jest to może aż tak dobra książka, jak jej pierwsza część...może dlatego, że więcej zła? A ja taka troszkę idealistka jestem? Bardzo przypadł mi do gustu pomysł autorki - mimo ciągłej próby "naprawiania swojego świata" przez autora, Fenoglia, postaci które stworzył i tak żyją swoim życiem. I jego próby poprawy tej sytuacji niejednokrotnie ją pogarszają. Bo w książce, jak w życiu, nie da się wszystkiego naprawić i odwrócić.

Ogólnie historia bardzo przyjemna. Polecam i starszym i młodszym. Lubię takie magiczne historie. Po prostu lubię.

Kategoria: literatura młodzieżowa fantasy

Wydawnictwo Egmont 2006, s. 640

Biblionetka: 5,06/6

Lubimy czytać: 4,15/5

Moja ocena: 5/6

Moja Afryka - Kinga Choszcz

No i nie wiem jak zrelacjonować Wam tę książkę. Afryka to dla mnie kontynent nęcacy i z jednej strony podziwiam Kingę za jej wytrwałość, niesłabnący "lust" do spełniania marzeń, a z drugiej strony jej chaotyczność i naiwna odwaga mnie przerażały. Trudno jest mi oceniać tę książkę, bo cały czas towarzyszyła mi myśl, że Kinga tej wyprawy nie dokończyła. Gdzieś natknęłam się na informację, że afrykańska dziewczynka została ściągnęta do Polski, a następnie odesłana z powrotem do Afryki i się jakoś uprzedziłam. No uprzedziłam się, niestety. To nie to, że książka mi się nie podobała... ona po prostu nie została oszlifowana przez autora przed wydaniem... suche notatki...

Naprawdę nie wiem, co napisać Wam o tej książce. Trudno się ją czytało, ale też mam trudny czas teraz. Afryka to nie mój klimat - najbardziej podobała mi się część o muzułmańskim Maroko. Podziwiam Kingę za odwagę - moje wyprawy są zawsze zachowawcze i staram się przewidzieć wszystko. Kinga wręcz odwrotnie.

Miałam też inny problem - cały czas odnosiłam styl pisania Kingi do książki Wojciecha Cejrowskiego. No i Kinga wypadała przy tym blado. Ale cały czas miałam w głowie myśl, że Kinga nie miała najmniejszego wpływu na ostateczny kształt książki. Smutno mi po tej książce. Smutno mi w ogóle. Przepraszam za chaos myślowy i recenzjowy.

Kategoria: literatura podróżnicza

Wydawnictwo Bernardinum 2008, s. 352

Biblionetka:4,74/6

Lubimy czytać:4,04/5

Moja ocena: 4/6

Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji - Witold Szabłowski

Ostrzyłam sobie zęby na tę książkę od kiedy tylko ją zobaczyłam gdzieś w zapowiedziach. Sama świeżutko wróciłam z Turcji, także temat mi i bliski.

Turcja ... kraj na pograniczu Azji i Europy. 97% powierzchni leży na kontynencie azjatyckim, pozostałe 3% w Europie i niektórzy żartują, że mniej więcej tyle procent szans ma Turcja na wejście do Unii Europejskiej. Turcja to kraj na pograniczu - kultury zachodniej i kultury islamu. Turcja to kraj podzielony wewnętrznie - na nowoczesne i postępowe duże miasta i wybrzeża oraz na konserwatywny i bardzo religijny Wschód. Ja znam Turcję z tej pierwszej części. Znam to za duże słowo. Starałam się poznać i staram się dalej.

Mieszanka kultury zachodniej bywa kłopotliwa - ot, siorbiesz sobie shake'a z Burger Kinga a tu muezzin nawołuje na modlitwę. Śpiew muezzina jest bardzo urzekający - dobrze jest być wtedy gdzieś bliżej natury, ciary gwarantowane. Przyznam szczerze, że szybko nauczyłam się rytmu dnia wyznaczanego przez śpiew muezzina. Przyznam szczerze, że brakuje mi tego.

Turcja to kraj, gdzie rzekomo rozkwita seksturystyka. Pan Szabłowski tematu nie tknął, jednak ja, jako obserwatorka, mogę sporo na ten temat powiedzieć. Nie miejsce jednak na to. Z jednej strony na wybrzeżu, w Stambule, Izmirze - o seks łatwo. Łatwiej nawet niż dajmy na to w Polsce. Z drugiej strony - Turek nie poślubi kobiety, która straciła dziewictwo z innym. Pan Witold w bardzo ciekawy sposób podsumował Turcję:

"Dziennik "Hürryiet" opublikował zaś zdjęcie dwóch kobiet, stojących obok siebie po pas w wodzie. Jedna była w muzułmańskim stroju, zakrywającym wszystko prócz oczu. Druga topless.

"To jest właśnie Turcja" - głosił redakcyjny komentarz." *

Witold Szabłowski dużo pisze o tym jak współcześni Turcy postrzegają Europejczyków. Jesteśmy dla nich troszkę jak dzikie zwierzaki wypuszczone na wolność. Niezrozumiałe, nieokrzesane, dzikie. Nieszanujące tradycji swoich dziadków. Niejednokrotnie zarzucano mi w Turcji, że poruszam się bez swojego starszego krewnego. Odpowiadałam, że przyjechałam tu sama. "Kobieta? Sama? ... To się nie godzi". Początkowo obruszałam się, później zrozumiałam dlaczego tak jestem postrzegana. W Turcji rodzina to siła przeogromna. Starszy brat - abi czy siostra - abla to osoby niemal równe hierarchii rodzicom. Bez wsparcia rodziny jesteś nikim. Odczułam to na własnej skórze - nawet mój M. odnosił się do mnie z dużo większym szacunkiem, kiedy przyjechali nas odwiedzić moi rodzice. Długo nie potrafiłam tego pojąć.

Witold Szabłowski poświęca sporo miejsca osobie Atatürka. Kim był Mustafa Kemal? Każde tureckie dziecko wyrwane w środku nocy ze snu odpowie Wam na to pytanie. Mustafa Kemal był tą osobą, która dała miejsce Turcji na mapie świata po I wojnie światowej, a w dalszej kolejności nadała Turkom ducha ... takiego, jakiego widzimy teraz. Oczywiście nie sposób nie wspomnieć o jego reformach, które zamieniły Turcję z kraju zacofanego w kraj o którym mówimy, że jest na pograniczu (ale jednak!) Europy i Azji. Ustanowił oddzielenie państwa od religii, zastąpił alfabet arabski alfabetem łacińskim, nakazał Turkom noszenie się po europejsku, nadał Turkom nazwiska i tak dalej i tak dalej. Jego obrazy, pomniki, popiersia, plakaty są wszędzie. WSZĘDZIE! Witold Szabłowski przytoczył anegdotę - jeśli przez 15 minut nie widziałeś oblicza Mustafy Kemala - biegnij, zapewne przekroczyłeś granicę. Kult Atatürka jest dla nas - przekornych Polaków - totalnie niezrozumiały. Mustafa Kemal jest poza wszelką krytyką - osoby, które podejmują próby są stawiane pod sąd. Ciekawostka - chcąc korzystać z internetu w Turcji, dajmy na to wykupić bezprzewodowy dostęp, należy podpisać oświadczenie w którym deklarujesz się nie obrażać i nie szargać pamięci Ataturka. Dlaczego? Grozi to więzieniem. Z tych powodów w Turcji zablokowany jest dostęp do You Tube'a. Ataturka uwielbiają wszyscy, bez wyjątku. Niemałym szokiem było dla mnie nie raz odnalezienie różnych zdjęć/plakatów/grafik o wymowie ultrapatriotycznej na facebookowych profilach moich tureckich przyjaciół. U nas, w Polsce, fanatyzm na tle idoli politycznych jest źle widziany. Ja, mimo mojego politologicznego wykształcenia, byłam szczerze zszokowana widząc na profilach facebookowych bardzo, ale to bardzo "postępowych" (nie umiem znaleźć lepszego słowa) różnych grafik z hasłami pt: "Mustafa Kemal ojcem nas wszystkich". Ot, Turcy w całej swej okazałości.

Witold Szabłowski przedstawia wiele innych ciekawych reportaży - o Ali Ağcy, o producencie obuwia ze Stambułu, o byłych prostytutkach, które startowały do parlamentu tureckiego, o kontaktach damsko-męskich w Turcji, o honorowych zabójstwach. Zbiór przecudowny - świetnie się czyta. Ja Turcję kocham całym sercem, ale znam jedynie jej cząsteczkę. Ludzie są  od nas inni, w sensie kulturowym... mimo, że nam Polakom wydaje się, że Turcy są tacy europejscy. Nie są europejscy, nie są też muzułmańscy - są jedyni w swoim rodzaju. Są tureccy. I każdy za Mustafą Kemalem powtarza - Türküm' diyene, co można przetłumaczyć jako "szczęśliwy ten, co może o sobie powiedzieć "jestem Turkiem" ".

Za prywatę przepraszam, mam nadzieję że było chociaż troszkę interesująco.

Kategoria: zbiór felietonów

Wydawnictwo Czarne 2010, s. 208

Biblionetka: 5,00/6

Lubimy czytać:4,5/5

Moja ocena:6/6

*  W. Szabłowski "Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji", Wołowiec 2010, s. 206.