Austerlitz - W.G.Sebald

No i jak tu ładnie, składnie i zachęcająco o "Austerlitz" napisać. Uprzedzam lojalnie - filmu nie widziałam, zresztą trudno jest mi sobie wyobrazić, jaki to przybrał kształt. A dlaczego? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Jest to opowieść o człowieku, który nie do końca pamięta kim tak naprawdę jest. Wychowywał się jako Walijczyk, lecz podświadomie czuje on połączenie mentalne z kulturą żydowską. Książka została pomyślana jako seria "odsłon" prezentowanych w formie niby-reportażu. Trudno jest określić jednym słowem formę w jakiej historia ta jest realizowana. Intuicyjnie przypomina to troszkę retrospekcje, z pozoru nieskładne i niemające z sobą nic wspólnego, składające się jednak w spójną historię.

Początkowo trudno jest wbić się w tę opowieść - nie jest to czytadło, książka wymaga od nas dużego skupienia, dużej wiedzy ogólnej (specjalne podziękowania dla Cioci Wikipedii i Wujka Google) oraz ... (tu trudne słowo) erudycji. Kiedy jednak wszystkie konteksty, odwołania tej przemiłej układanki złożymy w przysłowiową... całość, wychodzi nam przepyszna historia.

Z literaturą niemiecką byłam troszku na bakier. A ze współczesną to już w ogóle - tragedia. Myślę jednak, że po "Austerlitz" zacznę grzebać, mówiąc brzydko, na półkach z przedstawicielami owej. Piękna książka. Tak po prostu. Na pierwszy rzut oka chaotyczna, na początku wręcz wkurzająca - czytasz na okładce "historia żydowskiego chłopca, odkrywa swoją tożsamość po latach", a  tu facet wychodzi od analizy historii architektury europejskiej i wybiera się nie wiadomo dlaczego i po co na wyprawę do twierdzy wybudowanej za czasów Austro-Węgier, przemianowaną w czasie II Wojny Światowej w obóz pokazowo-koncentracyjny. Myślisz sobie - po kiego licha? Ale im dalej w las, tym wszystko pięknie układa się nam w jedną całość.

Nie jest to typ książki o której zapomnisz, której fabuła, bohaterowie, "chwyty" ulecą Ci z pamięci. Powiem po wtóre "Piękna historia". W całej rozciągłości tego słowa.

Kategoria: współczesna literatura piękna

Wydawnictwo WAB 2007, s. 364

Biblionetka: 4,80/6

Lubimy czytać: 4/5

Moja ocena: 4/6

Sto dni po ślubie - Emily Giffin

Na wstępie chciałabym przeprosić wszystkich, którzy jeszcze tu zaglądają, za ciszę. Przeczytałam w tym czasie parę książek i mam nadzieję, że dzisiaj uda mi się pokrótce podzielić z Wami wrażeniami po lekturze. Dlaczemu milczenie? Czasem jest tak, że po prostu coś przeczytasz ... i tyle. Nie masz ochoty podzielić się myślami, które w głowie się wykluły. Kryzys. Klasyczny. No ale zatęskniłam do blogowania o książkach. Poczułam się wyobcowana z towarzystwa blogerek i blogerów, totalnie nieobecna w kwestiach nowości. Poprawiam się. Może to przebudzenie zwiastujące wiosnę?

A teraz do rzeczy. "Sto dni po ślubie" to druga książka Emily Giffin, którą przeczytałam. Przygarniając te książki na stosik zdawałam sobie sprawę, że chwytam literaturę kobiecą. Nie wiem dlaczego do literatury kobiecej przykleiła się etykietka, romansu, super prostej i nieskomplikowanej akcji i mdłego happy endu. Naprawdę nie wiem, ale kiedy słyszę o literaturze kobiecej, taka oto "chmura tagów" pojawia się w mej głowie.  Jeśli rozpatrywać to w takich kategoriach, to pani Giffin trzyma formę. ALE

Książka to rozrywka, prawda? Dla jednych rozrywka to wysublimowana partia w brydża, dla innych to dzikie harce w rytm disco. I nikt nie prawa tego kategoryzować, co lepsze a co gorsze. Każdy ma swoją ulubioną "rozrywkę". Czasem trzeba przeczytać coś lekkiego, nieskomplikowanego, przewidywalnego. Chociażby celem oczyszczenia umysłu. Ja bawiłam się czytelniczo przy książce Emily Giffin. Nie nazwałabym jej odkryciem, albo geniuszem. Nie. Ale przeczytałam szybko. Co prawda "Dziecioodporna" bardziej mnie wchłonęła, ale "Sto dni po ślubie" nie zrobiło mi krzywdy. Podsumowując: jeśli szukasz książki na plażę, podróż pociągiem itp. - Giffin wydaje się być idealna.

Postaci wydają się być jednak troszkę papierowe i ... odrealnione. A mentalność głównej bohaterki i jej zdolność do decyzyjności, są na mój babski rozum - bardzo infantylne. No ale, może autorka taki właśnie miała zamysł.

Kategoria: współczesna literatura piękna

Wydawnictwo Otwarte 2008, s. 376

Biblionetka: 4,31/6

Lubimy czytać: 3,42/5

Moja ocena: 3,0/6

Dziecioodporna - Emily Giffin

[Wielkie westchnienie]. No i co ja o tej książcę sądzę? Po pierwsze czyta się bardzo dobrze, przede wszystkim dlatego, że Wydawnictwo Otwarte starannie książkę wydało. Papier niemęczący wzroku, dobra czcionka, stron ubywa, dobre tłumaczenie, lekkie. Także duże brawa dla wydawnictwa. Po drugie - czyta się lekko, jako czytadło plażowo-choinkowe - baaardzo dobre. Ale z opisu na okładce i deklaracji autorki wynika, że miała ona ambicje, aby w temat wejść głębiej. Udało się? Na Boga, nie!

Książka jest jak 99% filmów rodem z Hollywood - po grudach, górach ale do pozytywnego końca. Czy w naszym życiu - prawdziwym, naszym zaokiennym zakończenie pozytywne by się zdarzyło? Pomijam fakt, że finał jest banalny i naiwny jak historie o księżniczkach i księciach ze smokiem walczących. Rozczarowałam się. Czytało się świetnie, okładka mnie nakręciła na tę książkę - kupiłam ten pomysł. A tutaj taka breja (główna bohaterka Claudia jest redaktorem/agentem w dużym wydawnictwie nowojorskim i powieści przewidywalne nazywa "breją"). Naprawdę naiwnie wierzyłam, że autorka wejdzie w temat głębiej. No, ale - tutaj przyznaję się szczerze - na czytadło świąteczne jak znalazł. Stąd może i taka, zawyżona, ocena.

Kategoria: współczesna literatura piękna

Wydawnictwo Otwarte 2007, s. 392

Biblionetka: 4,13/9

Lubimy czytać: 3,32/5

Moja ocena:4/6

Belcanto - Ann Patchett

O syndromie sztokholmskim słyszeli chyba wszyscy. Pojawia się on u ofiar porwania, które zaczynają sympatyzować z osobami je przetrzymującymi. A czym jest syndrom limski? Ano właśnie sytuacją odwrotną - to przetrzymujący współczują swoim zakładnikom.

Między innymi o tym jest książka "Belcanto" Ann Patchett. Moje odczucia? Dziwnie mi strasznie po przeczytaniu tej książki. Bo nie wiem co napisać. I podobała mi się i nie podobała. Dziwna, nierealna. Nieprzystająca zupełnie do tego co dzieje się wokół nas. Rzekomo inspirowana wydarzeniami autentycznymi - zainteresowanych odsyłam tu. Autorka otrzymała za nią nagrodę Orange Prize w 2002 roku. Z nagrodami jak jest każdy wie. Zaskakujące jest to, że książka zaczęła mnie serio wciągać dopiero pod samiuśki koniec [sic!] - stąd moja zasada, że każdej książce daję szansę do końca.

Co na plus? Postaci - ciekawe portrety ciekawych ludzi. Każdy jest tam Kimś. I nie jest postacią papierową. Na plus leniwa atmosfera książki, która totalnie wytrąca nas z przeświadczenia, że czytamy książkę o porwaniu, zakładnikach, o brutalności. Jest leniwie, błogo.

Polecam? Nie polecam? Nie wiem. Naprawdę trudno jest mi się jednoznacznie odnieść do tej książki. Nie czuję, że zmarnowałam czas, ale nie czuję też, że wniosła ona coś fajnego w moje jestestwo. Stąd pewnie i taka ocena.

Kategoria: współczesna literatura piękna

Wydawnictwo REBIS 2008, s. 410

Biblionetka: 4,41/6

Lubimy czytać: 3,8/5

Moja ocena: 3+/6

Ulica Rajskich Dziewic - Barbara Wood

Na fali książek o Wschodzie. Wschód, Orient - temat dla mnie nadal fascynujący, który rozgryzać będę długo długo. A szczególnie temat dla mnie fascynujący bo obrósł taką ilością stereotypów, że aż głowa boli. I ciekawy o tyle, że Egipt, Turcja, Maroko itd. to kraje tłumnie odwiedzane przez turystów z tak zwanego "Zachodu" - jaki wpływ mają turyści na to miejsce, a jakie te miejsca dla nas. Tyle tytułem prywatnego wstępu - do rzeczy.

Pierwsze skojarzenie - "Moda na sukces" lub coś w tym klimacie. Historia klanu Raszidów. Bogatego, dumnego ze swego pochodzenia, powiązanego z królewskim dworem. Bajka. Świat wokół nich wali się, ale oni trwają w swoim bogactwie. Bajka to dobre określenie, bo momentami historia mocno trąci brakiem realizmu. Czyta się świetnie - dobrze przetłumaczona, nie ma rażących błędów merytorycznych. Historia rozpoczyna się u końca II wojny światowej, w 1945 roku. Bohaterami są wszyscy członkowie rodziny - Ibrahim, jego matka Amira, jego angielska żona oraz ich córka - Yasmina.

Dlaczego bajka? Ibrahim swoją angielską żonę "przywozi" z wyprawy po Europie. Żonę po prostu wprowadza do domu i wszyscy entuzjastycznie ją przyjmują. Matka ją błogosławi i tak dalej i tak dalej. Nie orientuję się bardzo dokładnie jak to wygląda w Egipcie, ale znam sytuację z własnego doświadczenia z innego kraju muzułmańskiego - Turcji. Kobiecie, chrześcijance, baaaardzo trudno jest wejść w muzułmańską rodzinę i to rodzinę, którą "zarządza" matka. Na pewno nie odbywa się to tak łatwo i sielankowo jak w "Ulicy ... ".

Wszystko pięknie, ładnie się kończy.

A co do obrazu islamu opisanego w książce. No właśnie opisany stereotypowo - brutalny, krwawy, nieokrzesany. Kobiety odczuwają frustrację z tytułu tego, że są muzułmankami. Czy tak jest w krajach muzułmańskich? No i to jest właśnie postrzeganie Zachodu - kobiety muzułmańskie nie czują tego, są po prostu wychowane w takiej tradycji i z tego tytułu nie czują się gorsze, bo muszą nosić chusty czy kwefy. To nie jest oczywiście tak, że są bezwolne i bezmyślne - to nie jest dla ich realne ograniczenie. Dla kobiety "zachodniej", która wchodzi w taki świat jest to bolesne. Trzeba pamiętać o tym, że dla kobiet muzułmańskich, nasz świat - kobiet bez kwefów jest bardzo brutalny i gorszący.

Czułam się zaskoczona pewnym stwierdzeniem w książce - że każda kobieta muzułmańska musi być obrzezana. Autorkę nieźle tutaj poniosło - właściwie jest to tylko zwyczaj kultywowany w afrykańskim świecie islamu. Nigdzie na wschód od Egiptu nie praktykuje się tego zwyczaju. Kolejny stereotyp.

Podsumowując - moja ocena dotyczy samych wrażeń literackich, odcięłam się od tego czy to co jest w niej opisane jest możliwe, lub czy obraz Egiptu i islamu jest realistyczny. Oceniam same wrażenia czytelnicze - czytało się bardzo dobrze. Jednak merytorycznie, nie polecam książki - mąci w głowie i mało ma wspólnego z prawdziwym islamem. Ale to temat na dłuższy post.

Jeszcze jedna sprawa - osoba, która tworzyła opis na okładkę bardzo pobieżnie przeczytała książkę.

Kategoria: współczesna literatura piękna

Wydawnictwo Książnica 2006, s. 424

Biblionetka:4,99/6

Lubimy czytać:4/5

Moja ocena:5/6